แต่ละคน เติบโตมาจากที่แตกต่างกัน

ยิ่งมาอยู่ใกล้กันมาก..ก็ยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างของ

คนสองคน

...

อาจมีหลายครั้งที่เรารู้สึกขัดใจ ที่อีกคนทำอย่างงั้น ทำอย่างงี้

หรือพูดจาอะไรที่เราไม่ค่อยพอใจ

...

แต่ด้วยความรักที่มีอยู่และหวาดกลัวว่า

หากพูดหรือทำอะไรออกไปแล้วจะเกิดการกระทบกระทั่ง

หรืออาจทำให้เสียความรู้สึกกันไปป่าวๆ

...

จึงเก็บความอึดอัดใจนั้นไว้ดีกว่า

จนเผลอลืมไปว่าความรู้สึกที่ไม่ได้รับการผ่อนคลายนั้น

จะถูกทับถมสะสมไว้ให้สูงขึ้นเป็นความขุ่นเคือง

ในอารมณ์..อยู่เสมอ

...

และอาจถึงจุดที่ไม่อาจทนได้ในสักวัน

...

การคบหากับใครสักคนอย่างจริงจังนั้น

เราต้องไม่ลืมว่า

คนคนนั้นคือคนที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน..ตลอดไป

อย่าให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดอดทนขนาดนั้นเลย..ดีไหม.

...

กล้าที่จะพูดในแง่ดีและแง่เสีย

เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รับรู้และปรับตัวเข้าหากัน

เพื่อถนอม..รัก..ไว้ให้อยู่ด้วยกันนานๆ

...

เพราะไม่มีประโยชน์อะไรเลย..หากจะ

เก็บความรู้สึกเพื่อที่จะรักกันให้มากๆในวันนี้

...แต่ไม่เคยยอมรับอะไรกันได้

และให้ความรักน้อยลงในวันต่อไป...

...

อย่าปล่อยความขุนเคืองใจเล็กๆ

ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

ต้องกล้าที่จะพูดคุยกันให้เข้าใจ

และให้ทุกความคลางแคลงใจจบลง..ที่ตรงนั้น

...

ความรัก

เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะถูกบั่นทอน

ด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ

แค่คนสองคนไม่ได้คุยกัน

...

มุมเล็กเล็ก...

เหนื่อย...เมื่อย...ล้า..

คือว่ามันอ่านหนังสือไม่ไหว

เลยพร่ำเพ้อไปเรื่อยเปื่อย

รู้สึกว่ายิ่งเรียนยิ่งท้อ

แต่ก้อจะสู้ต่อไป

เพื่อสิ่งหนึ่ง

คือ.

 .